Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Οκτώβριος: Παγκόσμιος Μήνας Κατά του Καρκίνου του Μαστού!!!

Ο καρκίνος του μαστού είναι μια υπόθεση που αφορά όλες τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο.
Η πρόληψη και έγκαιρη διάγνωση μπορούν πραγματικά να σώσουν ζωές.

Ο μήνας Οκτώβριος, έχει θεσμοθετηθεί από την Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία ως «Μήνας Πρόληψης & Ενημέρωσης για τον καρκίνο του στήθους». 
Σύμφωνα με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικών με καρκίνο του μαστού, «Άλμα Ζωής» υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο στη χώρα μας, εντοπίζονται περίπου 4,500 νέα περιστατικά. 

Πώς  μπορούμε να προφυλάξουμε και να χαρίσουμε ζωή στον εαυτό μας; Κατ’αρχήν,  είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο καρκίνος είναι θεραπεύσιμος εφόσον ανιχνευθεί σε αρχικό στάδιο. Τι χρειάζεται λοιπόν να προσέξουμε;
– Ποτέ μην αναβάλλετε το ραντεβού για το ετήσιο τσεκ απ με το γιατρό, όσο πιεσμένο και αν είναι το πρόγραμμά σας. Στις νεαρότερες ηλικίες συστήνεται υπέρηχος. Στις μεγαλύτερες πάλι ηλικίες (από τα 35 και μετά) μαστογραφία (εκτός εάν ο γιατρός κρίνει με βάση το ιστορικό και την κατάσταση της υγείας σας ότι συντρέχει λόγος να κάνετε τη συγκεκριμένη εξέταση πιο νωρίς).
-Ο «εχθρός», δυστυχώς δεν προειδοποιεί. Δηλαδή, όταν βρίσκεται σε αρχικό στάδιο δεν παρουσιάζει συμπτώματα. Ένα μικρό όμως ογκίδιο όταν ανιχνευθεί, αντιμετωπίζεται πλέον σήμερα, με μεγάλη επιτυχία.
-Η κληρονομικότητα σίγουρα παίζει ρόλο, σε κάποιο όμως -σχετικά- μικρό ποσοστό. Η πλειοψηφία των καρκίνων στο στήθος είναι τυχαίοι, χωρίς ιστορικό από την οικογένεια. Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι καμία γυναίκα ανεξαρτήτως ιστορικού, δεν πρέπει να επαναπαύεται.
-Ανεξάρτητα από την ετήσια επίσκεψη στο γιατρό, αναγκαία επίσης θεωρείται –και πραγματικά δεν πρέπει να την αμελούμε-, την αυτοεξέταση. Την ψηλάφηση δηλαδή στο μαστό, που πρέπει να κάνουμε στο σπίτι.
– Η ηλικία δεν παίζει ρόλο. Μεγαλώνοντας όλες οι γυναίκες είναι ευάλωτες απέναντί του και όσο αυξάνεται η ηλικία, αυξάνονται και τα ποσοστά επικινδυνότητας. Τα περιστατικά πάντως, είναι σπανιότερα για ηλικίες κάτω των 35 και μεγαλύτερα για την ηλικίες που είναι άνω των 50-60 ετών.
-Αλκοόλ και κάπνισμα είναι δυο παράγοντες οι οποίοι σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, επιβαρύνουν τον οργανισμό και αυξάνουν την πιθανότητά εμφάνισης της νόσου. Και στις δυο πάντως περιπτώσεις οι έρευνες αφορούν περιστατικά υπερκατανάλωσης και χρόνιας κατανάλωσης. Κανένας άνθρωπος δεν νόσησε από ένα ποτηράκι κρασί.
– Ο ήλιος, δεν είναι πλέον φίλος μας και όλοι οι γιατροί κρούουν εδώ και χρόνια καμπανάκια που έχουν γίνει πλέον καμπάνες. Έχουν περάσει πλέον  οι εποχές που καθόμασταν με τις ώρες εκτεθειμένες στην ηλιακή ακτινοβολία.
-Η παχυσαρκία επίσης, αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου, γι’αυτό και οι γιατροί συμβουλεύουν, προσοχή στο βάρος, ν’αποφεύγουμε –όσο αυτό είναι δυνατόν- την καθιστική ζωή, και να βάλουμε στο πρόγραμμά μας την τακτική σωματική άσκηση.
– Χρειάζεται ψυχραιμία. Εξογκώματα ή ογκίδια που εντοπίζονται δεν σημαίνει ότι όλα είναι κακοήθη.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι, παρά τις απαιτήσεις της σημερινής κοινωνίας, η γυναίκα πρέπει να αφιερώνει τον απαραίτητο χρόνο για τον προληπτικό έλεγχο, και να επισκέπτεται το Γυναικολόγο, καθώς η έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού σώζει πραγματικά ζωές.



Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!Η ΖΩΗ ΜΟΥ!!!

Μόλις είχαμε γυρίσει από το σχολείο και είπαμε να παίξουμε λίγο πριν πάμε για ύπνο.

Χοροπήδημα στο κρεβάτι, το αγαπημένο παιχνίδι της Αφροδιτούλας.
Για ένα δευτερόλεπτο γύρισα το βλέμμα μου αλλού και μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα είχε ήδη πέσει στο κρεβάτι μελανιασμένη, με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό. Οι ανάσες της κοφτές.

Την πήρα αγκαλιά και ήμουν πραγματικά ανήμπορη!
Δεν ήξερα πώς να βοηθήσω το ίδιο μου το παιδί!

Ο άντρας μου να τρέχει να βάλει το αυτοκίνητο μπροστά για να φύγουμε για νοσοκομείο και τα μάτια του τρομαγμένα από αυτό που μόλις αντίκρυσε.

Τι είχε συμβεί στο παιδί μας και ξαφνικά έγινε σαν ξύλο με το βλέμμα προσηλωμένο?
Τι δύναμη, τι ψυχή πρέπει να έχεις για να το αντέξεις?

Ο άντρας μου να φωνάζει ΟΧΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΑΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ κι εγω να προσπαθώ να της ανοιξω το στόμα για να τραβήξω την γλώσσα που είχε γυρίσει.

Θυμάμαι τον ήχο της κόρνας και τα αυτοκίνητα να σταματάνε δεξιά και αριστερά για να περάσουμε.

Έτρεμε όλο μου το σώμα στην σκέψη ότι θα έχανα την 2 χρονών πριγκίπισσά μου.

Φτάσαμε στο νοσοκομείο, μπήκαμε στα επείγοντα κατευθείαν, οι γιατροί καθυσηχαστικοί, το παιδί μου όμως δεν με αναγνώριζε.
Τα έχασα, μετά από παρότρυνση του γιατρού βγήκα από το δωμάτιο εξέτασης για να δούμε την αντίδρασή της.
Σύνηθως ξεσήκωνε τον κόσμο όταν έφευγα
Τώρα τίποτα!!! Σαν να φεύγει μια άγνωστη.
Ο άντρας μου στον διάδρομο ένα ράκος να πηγαίνει πάνω κάτω.
Μετά από 45 λεπτά με αναζήτησε, με αναγνώρισε. Εξουθενωμένη πια!!
Η Αφροδιτούλα ήταν πάλι εκείνο το ζωηρό παιδί που χοροπηδάγαμε στο κρεβάτι.

Τι κι αν δεν έχει ξανασυμβεί? Η πρώτη φορά είναι που πονάει τόσο πολύ. Η άγνοια είναι που σε σκοτώνει.
Από τη στιγμή που έμεινα έγκυος πάντα διάβαζα για να μεγαλώσω το παιδί μου όσο καλύτερα μπορούσα.

Είμαι ευτυχισμένη γιατί έμαθα πολλά πια.
Είμαι ευτυχισμένη γιατί είναι καλά και δεν άφησε το παραμικρό κατάλοιπο στην ίδια.

Τα γράφω αυτά για να τα διαβάσει ένας, δέκα, εκατό. Έστω και ένας, μου αρκεί!
Δεν είχα διαβάσει ποτέ για τους πυρετικούς σπασμούς, τώρα γνωρίζω.

Ρώτα, διάβασε, μάθε και εσύ γιατί η άγνοια μπορεί να σε πληγώσει.