Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!Η ΖΩΗ ΜΟΥ!!!

Μόλις είχαμε γυρίσει από το σχολείο και είπαμε να παίξουμε λίγο πριν πάμε για ύπνο.

Χοροπήδημα στο κρεβάτι, το αγαπημένο παιχνίδι της Αφροδιτούλας.
Για ένα δευτερόλεπτο γύρισα το βλέμμα μου αλλού και μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα είχε ήδη πέσει στο κρεβάτι μελανιασμένη, με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό. Οι ανάσες της κοφτές.

Την πήρα αγκαλιά και ήμουν πραγματικά ανήμπορη!
Δεν ήξερα πώς να βοηθήσω το ίδιο μου το παιδί!

Ο άντρας μου να τρέχει να βάλει το αυτοκίνητο μπροστά για να φύγουμε για νοσοκομείο και τα μάτια του τρομαγμένα από αυτό που μόλις αντίκρυσε.

Τι είχε συμβεί στο παιδί μας και ξαφνικά έγινε σαν ξύλο με το βλέμμα προσηλωμένο?
Τι δύναμη, τι ψυχή πρέπει να έχεις για να το αντέξεις?

Ο άντρας μου να φωνάζει ΟΧΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΑΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ κι εγω να προσπαθώ να της ανοιξω το στόμα για να τραβήξω την γλώσσα που είχε γυρίσει.

Θυμάμαι τον ήχο της κόρνας και τα αυτοκίνητα να σταματάνε δεξιά και αριστερά για να περάσουμε.

Έτρεμε όλο μου το σώμα στην σκέψη ότι θα έχανα την 2 χρονών πριγκίπισσά μου.

Φτάσαμε στο νοσοκομείο, μπήκαμε στα επείγοντα κατευθείαν, οι γιατροί καθυσηχαστικοί, το παιδί μου όμως δεν με αναγνώριζε.
Τα έχασα, μετά από παρότρυνση του γιατρού βγήκα από το δωμάτιο εξέτασης για να δούμε την αντίδρασή της.
Σύνηθως ξεσήκωνε τον κόσμο όταν έφευγα
Τώρα τίποτα!!! Σαν να φεύγει μια άγνωστη.
Ο άντρας μου στον διάδρομο ένα ράκος να πηγαίνει πάνω κάτω.
Μετά από 45 λεπτά με αναζήτησε, με αναγνώρισε. Εξουθενωμένη πια!!
Η Αφροδιτούλα ήταν πάλι εκείνο το ζωηρό παιδί που χοροπηδάγαμε στο κρεβάτι.

Τι κι αν δεν έχει ξανασυμβεί? Η πρώτη φορά είναι που πονάει τόσο πολύ. Η άγνοια είναι που σε σκοτώνει.
Από τη στιγμή που έμεινα έγκυος πάντα διάβαζα για να μεγαλώσω το παιδί μου όσο καλύτερα μπορούσα.

Είμαι ευτυχισμένη γιατί έμαθα πολλά πια.
Είμαι ευτυχισμένη γιατί είναι καλά και δεν άφησε το παραμικρό κατάλοιπο στην ίδια.

Τα γράφω αυτά για να τα διαβάσει ένας, δέκα, εκατό. Έστω και ένας, μου αρκεί!
Δεν είχα διαβάσει ποτέ για τους πυρετικούς σπασμούς, τώρα γνωρίζω.

Ρώτα, διάβασε, μάθε και εσύ γιατί η άγνοια μπορεί να σε πληγώσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου